Een ver verleden dichtbij.

June 1, 2017

We zijn los, we zijn onderweg naar Breskens om mijn grootouders nog een bezoekje te brengen.

De route via de Westerschelde tunnel biedt een gratis doorgang naar het Zeeuws-Vlaamse land, want de dame achter het loket ziet ons aan voor militair voertuig! Met Zeeuws zangerig accent vraagt ze aan Daan “Jullie zijn van het leger, toch? Ja, het leger is gratis!” Daan knikt instemmend, waarbij de teller prompt op €0,00 springt en de slagboom gracieus openzwaait.

Een grappig en goed begin van de reis en een warm welkom op mijn Zeeuwse geboortegrond.

 

Een dag later en inmiddels twee grenzen gepasseerd, schrikken we ons rot. Een enorme knal! Dat kan maar één ding betekenen; een klapband!

We parkeren de vrachtwagen in een doodlopend straatje en nog geen 5 minuten later ligt Daan met een wildvreemde Franse man (René daar later blijkt) onder de vrachtwagen om het reservewiel los te schroeven. Binnen een half uur hebben ze het samen geregeld en weer een half uur later staan we op het erf van René en zijn vrouw Lidy. Een nieuwe band gaat die dag niet meer lukken want het is zondagmiddag, maar na wat over en weer gebel, komt hij met goed nieuws. Hij heeft een garage gevonden waar we de volgende dag terecht kunnen.

Ondertussen worden de meisjes door Lidy onder haar hoede genomen. Ze mogen paardje rijden, mee om de geiten, koeien, ezels en paarden te voeren.

Van René krijgen wij een uitgebreide rondleiding door zijn droompaleis. Een fervent verzamelaar en knutselaar is het, wat bizarre sculpturen, liften en meer eigenaardige voorwerpen en ingerichte ruimtes oplevert. 

De volgende ochtend worden we door René geëscorteerd naar de dichtsbijzijnde bandenspecialist en voor we het weten zijn we weer onderweg. Een nieuwe band en een mooie ontmoeting verder.

We zijn neergestreken in Longues-sur-Mer, 100km van Cherbourg. Het doorkijkje vanuit de achterdeur biedt zicht op een fascinerende kustlijn, een afwisselend beeld van statige rotsen en groene bergkammen met verderop in zee hoekige donkere obstakels. 

Het is een prachtige plek, maar hier ontkom je er niet aan, deze plek is één en al geschiedenis! Bunkers, monumenten, musea, vlaggen met stars and strips, alles verwijst naar 6 juni 1944, D-Day.

 

Later in de week bezoek ik het 5 kilometer verderop gelegen dorpje Arromanches. De obstakels in zee zijn de restanten van één van de twee kunstmatige havens die de geallieerden in 1944 hebben aangelegd. 

Inmiddels is het kleine dorpje verworden tot een toeristische attractie.

Als ik door de hoofdstraat fiets, zijn de cadeauwinkels, ijszaken, cafe’s en restaurants niet op twee handen te tellen.

Het is laag water. Jonge Franse scholieren in feloranje T-shirts, kleuren het strand. Ze klimmen en klauteren op de kolossale restanten die nu door eb toegankelijk zijn geworden. 

Even verderop aan de boulevard, tref ik een aantal Britse oud-strijders gehuld in strak blauw colbert en barret. Op de borst een indrukwekkende rij medailles.

Ik raak aan de praat met één van hen, Bert Wilcox, een 100-jarige veteraan.

Mister Wilcox vertelt hoe hij in 1944 hier aan land gekomen is en vervolgens doorstak via Zeeland naar Duitsland. 

“Oh, you are Dutch?! I’m a great fan of the Dutch people, they are so warm and nice, I really like them” zegt hij met een trage en zachte stem.

Een echte dialoog wordt het niet, want in die 5 minuten dat ik oog in oog met hem sta, worden we twee keer onderbroken. De eerste keer door een Franse-, de tweede keer door een Amerikaanse dame. Beiden met dezelfde boodschap “Thank you so much, may God bless you…” Mister Wilcox lacht bescheiden.

Ook ik bedank hem, want nu ik mij temidden van deze historische setting bevind, ben ik me maar al te bewust van de vrijheden die hij voor ons verworven heeft. Geëmotioneerd stap ik op de fiets.

Thuisgekomen vertel ik Fenna over de Tweede Wereldoorlog en over mijn ontmoeting met Bert Wilcox. Ze luistert aandachtig. Zoals altijd is ze gretig en wil ze alles tot in detail weten. 

Gelukkig verwerkt ze het op een kinderlijke manier. Als we zitten te eten en ze met haar zusje aan het dollen is, roept ze ineens: Pas op, bukken! daar komen de Duitsers! waarbij ze vervolgens allebei in schaterlachen uitbarsten en wij met hen…

Share on Facebook
Please reload

Recente berichten

September 16, 2019

August 6, 2019

February 23, 2019

January 22, 2019

October 14, 2018

September 7, 2018

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags