Italian Sunday

July 18, 2017

Het is 07.00uur. 

De zondagochtend zon trekt felle, uitgebeten banen door de bomen. Verderop, aan de rand van het bos, staan tien auto’s geparkeerd. Uit een van de speakers klinkt Italiaanse operamuziek.

Een ouder echtpaar is bezig de auto uit te laden. Zij is gekleed in rok en bijpassende blouse met horizontaal streepjespatroon. Het patroon accentueert haar zware heupen en haar rijke borstomvang. Hij draagt een korte broek, zijn blouse staat ver open en in de zon schittert een gouden kruis op zijn oude vel. 

Even verderop staat een man van middelbare leeftijd in trainingspak. 

Met grote stappen beent hij heen en weer tussen de auto en de open plek in het bos.

Het hondje op de voorbank kwispelt hevig.

Er arriveert een ander stel. In stilte stappen ze uit en lopen doelgericht naar de plek. Instemmend knikken ze.

Allen kennen ze de plek als geen ander. Elke zomerse zondag komen ze hier om de stad te ontvluchten. Om voor even het koele groen op te snuiven en omringd te worden door de lange, donkere gedaantes van het bos. 

 

Het is 08.00uur.

Opklaptafels zijn uitgeklapt en canvas stoelen uitgevouwen. Het eten en drinken is uitgestald, alle ingredienten voor een mooie dag zijn aanwezig. Het wachten is op de kinderen, kleinkinderen, ooms en tantes. 

Zij zullen uren later als hongerige wolven de picknickplek bespringen. Rode wijnvlekken, kersenpitten, broodkruimels, en half afgekloven kippenpootjes achterlatend op het smetteloze witte damasten tafellaken.

 

Het is 20.00uur.

In de klamme keuken staan de restanten van de picknick op de grond.

Haar streepjesblouse plakt op haar rug. 

Ze denkt terug aan de middag en er verschijnt een glimlach op haar gezicht.

Nog voordat haar man weer in huis is, staat ze voor de linnenkast in de logeerkamer. Deze kast herbergt haar familiegeschiedenis. 

Met weemoed kijkt ze naar het damasten tafellaken van die middag. In drie strakke bewegingen vouwt ze het op. Ze opent de kast. De geur van azijn en beschimmeld fruit komt haar tegemoet. Een paar groene broodkruimels vallen op de grond.

Ze legt het laken in de kast, bovenop de andere. Elk laken staat voor een zondagmiddag, een herinnering die ze vast wil houden.

Nu al ziet ze uit naar volgende week. Morgen eerst een nieuw tafellaken kopen.

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Please reload

Recente berichten

September 16, 2019

August 6, 2019

February 23, 2019

January 22, 2019

October 14, 2018

September 7, 2018

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags