Ervaring in de min... (Dutch only)

April 10, 2018

 

Het is vroeg in de ochtend. Binnen in ons huis en buiten in het bos is het stil. De meiden slapen nog, ze liggen verstopt in hun bedstede weggedoken in hun dikke slaapzak. Als ik de kraan open zet, gebeurt er niets, het water stroomt niet. Als ik de gordijnen open doe, zie ik dat de ramen versierd zijn met prachtige ijsbloemen en ook de stalen deurknop zit er vol mee.

Op de thermometer lees ik een binnentemperatuur van drie graden boven nul en een buitentemperatuur van 23 graden onder nul. Aha…

 

Daan heeft ondertussen de houtkachel aangemaakt, in korte tijd is het behaaglijk warm in ons kleine-huis-op-wielen. De meiden worden wakker en terwijl zij zich klaar maken voor het ontbijt, ga ik naar buiten om met de honden te wandelen. 

 

Ons mobiele huis staat geparkeerd aan de rand van een bos met uitzicht op een meer. Alles is wit, ook het meer is bedekt met een dikke laag ijs en sneeuw. Er is geen huis, geen schuur, geen auto, geen mens in de wijde omtrek te bekennen. Het is stil, ik hoor alleen het aangename kraken van mijn laarzen in de sneeuw. Waar ik ook loop, overal zie ik verse sporen. Het was blijkbaar een drukke nacht. Een eland, hert, sneeuwhaas en vos hebben zich hier vermaakt. 

 

Na het ontbijt gaan we er met z’n allen op uit om hout te verzamelen.

Uit de bomen zagen we de dode takken en sjouwen deze naar ons huis. Ieder heeft zijn taak. In korte tijd is de grote stapel takken verwerkt tot kleine hanteerbare stukjes. Even later hangen de houtjes als sardientjes in oranje gaatjeszakken boven de kachel te drogen. Terwijl de dames een iglo bouwen, gaat Daan er gewapend met de bijl en op de backcountry ski’s op uit, om water te halen…

 

Een lange tijd was dit onderdeel van ons ochtendritueel.

 

Voor we aan dit avontuur begonnen, hadden we onszelf de vraag gesteld: “Hoe zou het zijn om te leven in een landschap gehuld in sneeuw met temperaturen ver onder nul. En kunnen we onszelf redden in die omstandigheden?” 

In januari reisden we af naar het noorden om antwoorden te zoeken op deze vragen. 

Ruim tien weken lang was de kust, het bos en het meer ons thuis. We trotseerden metershoge sneeuw, hakten we wakken in dertig centimeter ijs (voor onze watervoorziening en een poging om te ijsvissen), hebben we koude vingers en tenen gehad en snakten we naar een warme douche zo nu en dan. Maar we hebben geleerd dat we off-grid kunnen leven onder deze omstandigheden en dat je lichaam en je geest zich kan aanpassen aan de kou.

 

Nog niet eerder hebben wij als gezin, het landschap op zo’n intense en mooie manier ontdekt.Voor ons en de kinderen heeft “kou” en “sneeuw” een nieuwe dimensie gekregen. Het was een geweldige ervaring die we niet hadden willen missen. 

We denken nu na over een volgend avontuur. 

Misschien iets met palmbomen en zandstranden…?!

Share on Facebook
Please reload

Recente berichten

September 16, 2019

August 6, 2019

February 23, 2019

January 22, 2019

October 14, 2018

September 7, 2018

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags