Artikel in Fd-Persoonlijk

April 13, 2018

(Dutch only)

Kunstenaarsduo Maaike Vergouwe en Daan Zuijderwijk reist door Europa om landschappen vast te leggen. Maar voor ze dat doen, voegen ze er eerst iets aan toe. En daar komt geen computer aan te pas.

 

Een rots in de branding, om precies te zijn aan de kust van het Franse Bretagne. Midden op die grillige bonk steen in het woelige water hangt een streep licht, iets anders kunnen we het niet noemen. Hoe is in vredesnaam die streep daar gekomen?

Een beetje flauw is het wel om de werkwijze van het kunstenaarsduo Zuijderwijk/Vergouwe te verklappen. De kans is groot dat er dan veel van het mysterie van de foto’s verloren gaat. Maar wie een artikel schrijft over de foto’s, moet het ook hebben over de manier waarop de makers de landschappen manipuleren, dat is onvermijdelijk.

Daarom een eerste hint: het is géén digitale nabewerking. Het is een echte foto, in de zin dat het een registratie is van de werkelijkheid, van het licht op die rots in de branding.

De tweede aanwijzing is dat het getijdenverschil aan deze kust enorm is, tot wel elf meter op een dag. Nu is het niet zo’n raadsel meer, toch? Die rots is steil en venijnig puntig, maar wel over land bereikbaar, althans, bij laagtij. En die streep licht, dat is dus een lamp die op een accu werkt.

‘Soms werkt de simpelste methode het sterkst’, zegt Daan Zuijderwijk (1974), de mannelijke helft van het duo Zuijderwijk/Vergouwe.

In dit geval heeft hij die lamp overdag alvast opgehangen, waarna ze wachtten tot het weer hoogtij werd en de schemering inzette.

 

Rotsen en tape.

De meeste opnames brengen ze echter op een andere manier tot stand, lopend door het landschap bij het vallen van de avond, terwijl de camera gedurende lange tijd open blijft staan. Zuijderwijk: ‘Er mislukt ook best veel. Zo’n opname duurt ongeveer een uur, maar op het moment dat je in het landschap

bent, heb je geen zicht meer op het plaatje achter de camera. Soms geven we de juiste route eerst aan op de rotsen, met tape, maar het wordt al snel hartstikke donker. Je hebt geen idee meer wat je aan het doen bent. Dat is een grote uitdaging.’

 

Voor de opnames met gekleurde ‘ballen’ werkte Zuijderwijk samen met zijn partner, Maaike Vergouwe (1978), met wie hij dan via een portofoon communiceert over het moment waarop hij de ledlamp op een statief aandoet, het statief tien seconden lang rondzwaait, en de lamp dan weer uitdoet. Maar omdat het paar met een camper door Europa reist met drie jonge dochters, doet ook weleens een van

de ouders de opnames alleen.

 

Drieluik

Het drieluik op deze pagina’s, bijvoorbeeld, heeft Zuijderwijk in zijn eentje gemaakt op een steil pad bij een meer op de grens van Frankrijk en Italië. ‘Door hetzelfde pad te lopen met een andere kleur lamp krijg je een heel andere beleving.

Ons werk gaat over de relatie tussen mens en natuur, over perceptie en

over schaal.’

 

Zuijderwijk en Vergouwe zijn beiden afgestudeerd in fotografie aan de Akademie voor Beeldende Kunsten Sint-Joost, in Breda, en werken sinds 2006 samen. Het landschap heeft altijd de hoofdrol. Daar zijn ze steeds naar op zoek, dat bepaalt de

route van hun camper. Het leven met hun drie kinderen in de camper kun je eigenlijk ook als onderdeel beschouwen van hun onderzoek naar de relatie van de

mens met de natuur. De kinderen leren hout halen voor de kachel, en water maken van sneeuw. Zuijderwijk en Vergouwe geven hun oudste dochter, Fenna (5), met toestemming, zelf les. ‘De grootste uitdaging is andere kinderen vinden, om ze mee te laten spelen. Ze zitten heus niet alleen in de natuur, hoor. We zoeken ook het zwembad op, en het museum.’ 

 

Door Hilda Bouma.

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Please reload

Recente berichten

September 16, 2019

August 6, 2019

February 23, 2019

January 22, 2019

October 14, 2018

September 7, 2018

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags